متن ادبی درباره آدم‌ها و زندگی؛ گاهی کیفیت ماندن مهم‌تر از طول ماندن است

به یاد داشته باشید، هرچه کمتر نیازمند تحسین دیگران باشید، بیشتر تحسین می‌شوید.

گاهی برتر بودن را به دیگران واگذار کنید و خوشبخت زندگی کنید.

مهم نیست چقدر می‌مانی، یک روز، یک ماه یا یک سال. مهم کیفیت ماندن است. بعضی‌ها در یک روز تمام دنیا را به تو هدیه می‌دهند. گاهی بعضی‌ها یک عمر کنارت هستند، اما جز درد، هیچ چیز برایت ندارند و تا ته روحت را می‌خراشند! بعضی‌ها ناب هستند! و به تو لحظه‌های ناب‌تری هدیه می‌دهند! این بعضی‌ها مهم نیست چقدر بمانند، هرچقدر هم که زود بروند، یادشان و حس خوب بودنشان تا همیشه هست…

مهم بودن را فراموش کنید تا آرامش نصیبتان شود.

فراموش نکنید، هرگز نمی‌توانید عیب خود را با عیب‌جویی دیگران رفع کنید.

او که برای ثروتمند شدن تعجیل می‌کند، پاکدامن نخواهد ماند.

اگر در مورد مردم قضاوت کنید، دیگر وقتی برای رفع عیوب خود و دوست داشتن دیگران نخواهید داشت.

تنفر از افراد، مانند آن است که برای خلاص شدن از دست موش، خانه‌تان را آتش بزنید.

یادتان باشد، هرگاه در کار یا تصمیمی همه با شما هم‌عقیده‌اند، یقین بدانید که اشتباه می‌کنید.

مثلاً همین که تو هر بار از دردهایت می‌گویی و من برایت اشک می‌ریزم، یا تو هر جا باشی، از غصه‌های من دلت می‌گیرد…
همین که شادی تو روی لب‌های من لبخند می‌آورد و خوشحالی من باعث خوشحالی تو می‌شود…
حتی اگر در هیچ شناسنامه‌ای ثبت نشود، باعث پیوند ماست…
تو عجیب‌ترین وابستگی دنیایی…
هیچ‌کس منی…
همه‌کس منی!

تنها یک راه به‌سوی بهشت وجود دارد که در زمین آن را «عشق» می‌نامیم.

انسان بسان رودخانه‌ای است؛ هرچه عمیق‌تر باشد، آرام‌تر است.

آگاه باشید، خنده و شادمانی بهترین نیایش جهان هستی است و نزدیک‌ترین راه به‌سوی خداوند.